احادیث تفسیری, سیره عملی و رفتاری

آیات قرآن از نگاه امام باقر علیه السلام

از تعلیمات امام محمد باقر علیه السلام درباره تفهیم و تفهم از قرآن این است که فرمود قرآن اولش به آخرش مربوط و آخرش بر
اولش مبتنی است و آیات آن آیات دیگر را روشن و آشکار و تفسیر و بیان میفرماید و اگر آیهای درباره شخصی و قومی که سبب
صفحه ۱۱۰ از ۲۶۹
نزول آن شده باشد و آن فرد یا قوم بمیرند آن آیه نخواهد مرد زیرا یک حکم و دستور عمومی است که برای همیشه از آن میتوان
استفاده کرد – فرمود و لو ان الایه اذا نزلت فی قوم ثم مات اولئک القوم ماتت الایه لما بقی من القرآن شیء ولکن القرآن یجری
اوله علی [صفحه ۱۴۶ ] اخره ما دامت السموات و الارض و لکل قوم آیۀ یتلونها هم منها من خیر او شر یعنی اگر بنا شود آیهای که
در حق قومی نازل شده آن قوم بمیرد آن آیه هم بمیرد یعنی از استفاده بیفتد بنابراین از قرآن چیزی باقی نخواهد ماند زیرا با مردان
هر قوم باید قسمتی از قرآن از کار بیفتد و بیفایده بماند در حالی که قرآن اولش به آخرش ارتباط دارد و برگشت مینماید و
مادامی که آسمانها و زمین برقرار است هر قومی از آن آیات میتوانند بهرهمند گردند و از تعلیم خیر و شر آن دستور آسمانی
استفاده کنند. و شکی نیست که علمای بزرگ و محقق درباره شأن نزول آیات تردید دارند و گویند حکم آسمانی تحقیر و تعظیم
نمیشود تفریق و جمع آن برای مصالح و منافع عموم مخلوق است.
برگرفته از کتاب زندگانی حضرت امام محمد باقر علیه السلام نوشته: حسین عمادزاده

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


× 4 = سی شش