سیره عملی و رفتاری

امام باقر و تربیت بردگان

امام باقر علیه السلام در عصری زندگی می کرد که بازار بردگی رواج داشت، عدهای از انسانها را به عنوان عبد و کنیز، خرید و فروش می کردند، این موضوع مربوط به عصر جاهلیت بود، و اسلام در مورد بردگان، در برابر عمل انجام شده قرار گرفته بود، نه اینکه خود باعث چنین کار منفی و نادرستی شده باشد.
پیشوایان اسلام در برابر این عمل انجام شده، دو راه را انتخاب کردند: ۱- آنها را با آموزشهای صحیح اسلامی، تربیت کنند ۲- آنها را تحت عناوین مختلف آزاد نمایند، تا کم کم به طور کلی موضوع بردگی از جهان برچیده شود.
[صفحه ۱۳۳]
یکی از کارهای امام باقر علیه السلام مانند پدر بزرگوارش، همین بود، بردگانی را که از ناحیهی پدر و … در اختیار او قرار گرفته بودند، آموزش می داد و تربیت می کرد، و سپس با عناوین مختلف، به طور محترمانه آزاد می نمود.
بر همین اساس، روایت شده: آن حضرت هنگام وفات، شصت برده داشت، یک سوم (۲۰ نفر) از آنها را آزاد ساخت. [۱۴۴].
جالب این که: امام صادق علیه السلام فرمود: پدرم امام باقر علیه السلام هنگام رحلت، بردگانش را به دو قسمت نیک و بد، تقسیم نمود، بدان را آزاد کرد و نیکان را نگه داشت.
عرض کردم: «آیا بدان را آزاد می کنی و خوبان را نگه می داری؟»
فرمود: «بدان را (به خاطر بدی، بر اساس تربیت اسلامی) زده بودم، خواستم با آزاد کردن آنها، (آنها را شاد کنم) و آنچه را نسبت به آنها انجام دادم، جبران گردد.» [۱۴۵].
نیز امام صادق علیه السلام فرمود: روزی به محضر پدرم امام باقر علیه السلام رفتم، دیدم مبلغ هشت هزار دینار، بین نیازمندان مدینه تقسیم کرد، و یک خانوادهی برده را که تعدادشان به یازده نفر رسیده بود، آزاد کرد. [۱۴۶].
[صفحه ۱۳۴]
برگرفته از کتاب نگاهی به زندگی امام باقر علیه السلام نوشته آقای محمد محمدی اشتهاردی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


2 × = دوازده