امامت و رهبری، حاکمان زمان

این شخص امام عراق است

بر بلندی ایستاده بود. مردم پیرامون وی « حجر » و « باب » در مکه مردی را دیدم که بین » : در روایت حبابۀ الوالبیه آمده است که گفت
انبوه شده بودند و در مشکلات خود از او نظر می خواستند و باب پرسشهای دشوار را بر او می گشودند و او را رها نکردند تا دو
هزار مساله را به آنان فتوی داد. آنگاه برخاست و می خواست رهسپار شود که یکی با آوائی آهسته بانک برآورد که هان، این نور
درخشان … و جمعی نیز که می گفتند این کیست؟ جواب شنیدند که او محمد بن علی باقر، امام محمد بن علی بن حسین بن علی
بن ابی طالب علیهم السلام است. از ابرش روایت است که وقتی هشام به امام باقر (ع) اشاره کرد و گفت این کیست که مردم عراق
پیرامون او گرد آمدهاند و از او پرسش می کنند؟ گفت: این پیمبر کوفه و فرزند رسول الله و باقرالعلوم است و مفسر قرآن. پس
مسالهای را که نمی دانست از او پرسید. در موسم حج، از عراق و خراسان و دیگر شهرها هزاران مسلمان از ایشان فتوی می
خواستند و از هر باب از معارف اسلام از او می پرسیدند و این امر دلیل آن بود که او در دل تودههای مردم جای داشت. این واقعه
میزان نفوذ وسیع امام را در قلوب تودههای مردم نشان می داد. از سوی فقیهان بزرگ که وابسته به حوزههای فکری و علمی بودند،
صفحه ۵۰ از ۱۱۵
مسائل دشوار در محضر او مطرح و گفتگوهای بسیار با امام (ع) به عمل آمد. البته از امام پاسخ می خواستند تا وی را در تنگنا قرار
دهند و در مقابل مردم، امام را به خاموشی وا دارند. کسانی بودند که از شهری به شهری سفر می کردند تا از ایشان (ع) پرسش
کنند و در محضرش سؤالی طرح نمایند. همه این امور به این معنی اشاره می کند که در برنامه امام (ع) دقت بسیار به کار رفته بود
و مردم او را دوست می داشتند و او به مردم علاقمند بود و در امت نفوذی گسترده داشت و این امر در بسیاری از شهرها واکنش
پدید آورده بود. از پارهای از نصوص چنین استنباط می شود که رهبری مردمی او فراتر از جهان اسلام و تقسیمات گروهی و
قبیلهای بود. نه این که رهبری گروهی را بر عهده داشت و رهبری برخی را نداشت. بلکه اگر گروههای جدیدی به اسلام می
گرویدند، آنان نیز به رهبری او معترف بودند و روحا با وی پیوند داشتند. با وجود این که کشت و کشتار نژادی و قبیلهای در مدت
شعله ور بود، با این همه می بینم، اهل هر دو قبیله، یاران امام (ع) بودند. چندان که شاعران « حمیر » و « مضر » خلافت امویان بین قبیله
رسمی شیعه از هر دو سوی مانند فرزدق تمیمی مغیری و کمیت اسدی حمیری در دوستی امام (ع) و اهل بیت اتفاق داشتند. این
میزان عاطفه تودهای و نفوذ وسیع، امام باقر (ع) را وارث کوششها و فداکاری هایی کرده بود که در اعمال پیشوایان مرحله نخستین
تجسم یافته بود. آن کوششها و فداکاریها، به پیشوایان آن مرحله فرصت داد تا به بیان و ارائه چهارچوب تفصیلی و واضح تشیع
پردازند.
برگرفته از کتاب دانستنیهای باقر العلوم (ع)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


سه + 9 =