امامت و رهبری، حاکمان زمان

خلفای هم عصر امام باقر ولید بن عبدالملک

امامت امام باقر علیه السلام حدود پنج ماه در عصر خلافت او بود. بر اساس گزارش مورخان، ولید بن عبدالملک، مردی ستمگر و خونریز بود و پدر

۱- ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۱، ص۴۴ (با اندکی تغییر)؛ نک: ابوزهره، الامام الصادق حیاته و عصره آراؤه و فقهه، صص۱۱۱ و ۱۱۲٫
ص: ۵۴
و مادر وی، در کودکی او را با هوسرانی و بی قیدی پرورش دادند. ازاین رو، فاقد ادب و شایستگی انسانی بود.(۱)
در روزگار او مرزهای جغرافیایی اسلام گسترش یافت و اندلس، خوارزم، سمرقند، کابل، طوس و… فتح شد،(۲) ولی ستم جامعه را فرا گرفته بود و کارگزاران و فرمانروایان ولید از هیچ ستمی فروگذار نبودند. چنان که عمر بن عبدالعزیز (برادرزاده ولید) که دوستدار عدل و انصاف و نسبتاً پاک سرشت بود، با اشاره به حکومت عمال ولید در این مناطق می گفت: «زمین پر از ستم شده است، خدایا مردم را از این گرفتاری نجات بده!»(۳)
برگرفته از کتاب امام باقر علیه السلام از دیدگاه اهل سنت نوشته آقای رمضان قوامی در بندی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


3 + شش =