امامت و رهبری، حاکمان زمان

خلفای هم عصر امام باقر یزید بن عبدالملک

ایام خلافت او یکی از سیاه ترین دوره های حکومت بنی امیه به شمار می رود. وی برخلاف خلیفه پیش، عمر بن عبدالعزیز، سخت گیری به مسلمانان و امام باقر علیه السلام را به اوج خود رساند.
سیوطی در کتاب خود آورده است: «او برای آنکه سرپوشی بر اعمال ناروای خود بگذارد و برای آنکه خود را از هرگونه گناه و انحرافی تبرئه کند، با تمهیداتی، چهل نفر از رجال و پیرمردان را وادار کرد به مصونیت او از گناه و عصیان، شهادت بدهند».(۱)
ابن قتیبه دینوری نقل می کند: «یزید در سایه اخلاق ظاهری خود، در میان قریش محبوبیت داشت و اگر پس از رسیدن به خلافت، طبق روش عمربن عبدالعزیز رفتار می کرد، مردم از او شکایت نمی کردند، ولی وی برخلاف انتظار همه، پس از رسیدن به قدرت، به کلی تغییر روش داد و همان رفتار نامناسب برادرش، ولید را در پیش گرفت. او به جای آنکه به انتقادهای مردم گوش دهد و در روش خود تجدیدنظر کند، بر خشونت و سخت گیری خویش افزود و عده زیادی از اشراف قریش و بزرگان بنی امیه را به شورش و کودتا متهم کرد و آنان را یکی پس از دیگری به قتل رساند. او به این کار هم اکتفا نکرد و دستور داد تمام کسانی را که با آنها تماس داشتند، به اتهام همکاری با انقلابیون و مخالفان حکومت، دار بزنند».(۲)

۱- تاریخ الخلفاء، ص۲۴۶؛ نک: الکامل فی التاریخ، ج۹، ص۲۳۲؛ الامامه والسیاسه، ج۲، ص۱۲۵٫
۲- الامامه والسیاسه، ج۲، ص۱۲۵٫
ص: ۵۹
برگرفته از کتاب امام باقر علیه السلام از دیدگاه اهل سنت نوشته آقای رمضان قوامی در بندی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


9 + هشت =