نقش تربیتی و ارشادی

زندگی سیاسی امام باقر علیه السلام

از آنجا که ائمهی معصومین (ع) در متن زندگی اجتماعی حضور داشتهاند و مسؤولیت هدایت و انذار جامعهی اسلامی را پس از
رسول خدا (ص) متعهد بودهاند، ناگزیر با مسایل مختلف جامعهی خویش روبرو بوده، ضرورة نمیتوانستهاند در برابر جریانهای
سیاسی بی تفاوت و بیموضع باشند؛ زیرا مسایل سیاسی یک جامعه، پیوند تنگاتنگ با سایر شؤون آن دارد. اصلاح اخلاق، اندیشه،
عقاید، روابط خانوادگی و اجتماعی، مناسبات اقتصادی و… در یک محیط ناسالم سیاسی، که استبداد و جهل بر آن سایه افکنده
باشد، به جایی نخواهد رسید، و نتیجهی بایسته را به دنبال نخواهد داشت. اگر خداوند، موسی و برادرش هارون را در نخستین
مأموریت و رسالتشان به سوی فرعون (فرد شاخص نظام سیاسی مصر در آن روزگار) میفرستد، یکی از اهداف مهم این مأموریت،
اصلاح مجموعه و نظام اجتماعی از طریق اصلاح حاکمان و نظام سیاسی است. اگر پیامبران الهی در محیطهای بزرگ که از سیستم
حکومتی برخوردار بودهاند، در نخستین گامهای تبلیغی با ممانعت و ضدیت رهبران سیاسی جامعه مواجه میشدهاند، دلیلش
پیوستگی میان شؤون مختلف مادی، معنوی، اعتقادی و سیاسی جوامع بشری است. از این رو، امامان شیعه (ع) هر چند در صدد
صفحه ۵۳ از ۱۵۵
اصلاح معنویات و تکامل بخشیدن [صفحه ۱۱۴ ] به بینش توحیدی و دینی مردم بودهاند ولی بر اساس تفکیک ناپذیری شؤون
مختلف جامعه از یکدیگر، نمیتوانستهاند نسبت به امور سیاسی بی نظر، و از آن چه میگذرد اطلاع نداشته باشند و در قبال
کجرویها، استبدادها و انحرافهای سیاسی، اخلاقی و دینی حاکمان موضع نگیرند! زندگی امام باقر (ع) نیز از این قاعدهی کلی
مستثنی نبوده است و شواهد گوناگون تاریخی و روایی بر این مطلب گواهی میدهد.
برگرفته از کتاب امام باقر علیه السلام جلوهی امامت در افق دانش نوشته: احمد ترابی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


8 − هفت =