سیره عملی و رفتاری

سیره امام باقر (ع) – معنی صبر جمیل

یکی از پسران امام صادق علیه السلام بیمار و بستری شد، به گونهای که به لحظههای آخر عمر رسید، امام باقر علیه السلام در خانه بود و هر کس وارد خانه می شد، به او می فرمود: «با این بیمار تماس نگیرید و دست به او نزنید، زیرا حالش وخیم است، و تماس شما موجب وخیم تر شدن حالش می گردد.»
طولی نگذشت که آن پسر (نوهی امام باقر) از دنیا رفت، امام باقر علیه السلام فرمود: «تا قضای الهی نرسیده، ما برای وخامت حال بیمار، نگران و پریشان هستیم، ولی وقتی که قضای الهی فرا رسید، باید تسلیم آن شد.»
سپس عطر خواست و خود را خوشبو کرد، و به چشم خود سرمه کشید، و غذا طلبید و با همراهان از آن غذا خوردند، آن گاه فرمود:
هذا هو الصبر الجمیل:
«این است صبر جمیل و نیکو.»
سپس برخاست و دستور داد جنازهی آن پسر را غسل دادند،
[صفحه ۱۲۶]
آن گاه لباس فاخری که از «خز» (که لباس گرانبها و زیبای آن عصر بود) پوشید، و همچنین عمامهای که از خز بود بر سر نهاد، و از خانه بیرون آمد و بر آن جنازه نماز خواند. [۱۳۵].
برگرفته از کتاب نگاهی بر زندگی امام باقر علیه السلام نوشته: محمد محمدی اشتهاردی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


1 + یک =