از دیدگاه شعرا, مولودی، مدایح و مراثی

شعر میلاد امام باقر (ع) – یک سبد یاس در بغل دارم (علیرضا خاکساری)

یک سبد یاس در بغل دارم
آسمانی پر از غزل دارم

غزل از جنس لیلی و مجنون
مثنوی های بی مثل دارم

مطلع هر قصیده ام این شد
دلبری ناب و بی بدل دارم

بی خودی شاعرم نکردی که
به سرم شور لم یزل دارم

بار دیگر گرفت دستم را
طبع شعری که از ازل دارم

من و قربانی مرام تو؟؟
دم «أحلی من العسل» دارم

من بر آنم که قید غم بزنم
و برای شما قلم بزنم

مَثَل صبح صادقی آقا
روشنی مشارقی آقا

مددی یا محمد بن علی
ولی الله لایقی آقا

با کلامت مرا مسلمان کن
که تو قرآن ناطقی آقا

«جابر» از محضرت تلمذ کرد
تو بزرگ نوابغی آقا

تو که خلق «زراره» ها کردی
گردن من که خالقی آقا

تو خودت شاهدی که میخوانم
روز و شب «لاأفارق» ی آقا

عالِمُ السِرِّ فِی النّجُومی تو
سَیِّدی باقرالعلومی تو

ما مقلد تو مقتدای ما
ما مصفا تویی صفای ما

همه هستی ما برای شما
نوکری شما برای ما

یا من أرجوه بحق «ماه» رجب
گره خورده به تو دعای ما

مادرت دختر کریم خدا
تو خودت حجت خدای ما

نفس تو حیات می بخشد
نوه ی شاه نینوای ما

تربتت گرچه خاکی است اما
درگهت باب التجای ما

تو خودت قول داده بودی که …
پس چه شد إذن کربلای ما

نه فقط پیر شیعیان هستی
بلکه آقا تو روضه خوان هستی

کربلا کرب و البلا دیدی
غم و اندوه بچه ها دیدی

سوی گودال رفتی آقاجان
و «ذبیح من القفا» دیدی

کربلا غصه ها عذابت داد
خواهری زیر دست و پا دیدی

روی نی راس سیدالشهدا
روی نی گیسوی رها دیدی

کوچه پس کوچه های کوفه وشام
عده ای در برو و بیا دیدی

تا میان خرابه هم رفتی
گریه های رقیه را دیدی

بی گمان ذره ذره جان دادی
سر و تشت و پیاله تا دیدی

خاطراتی به سینه ات باقی ست
گریه هایت ز غربت ساقی ست

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


× 8 = سی دو