از دیدگاه شعرا, مولودی، مدایح و مراثی

شعر ولادت امام محمد باقر (ع) – بـه سـر مى پـرورانـم مـن هـواى حـضـرت باقر

بـه سـر مى پـرورانـم مـن هـواى حـضـرت باقر
بـه دل بـاشـد مـرا شـوق لـقـاى حـضـرت بـاقـر

ز عشقش جان من بر لب رسیده ، کَس نمى داند
که نبود چـاره سـاز من سواى حـضـرت بـاقـر

چـنـان بـگـرفته صـیت عـلمیش آفـاق را یـک سـر
که پـیـچـیـده در ایـن عـالم صـداى حـضـرت بـاقـر

پـیـمـبـر گـفـت بـا جـابر، کـه خـواهى دیـد بـاقـر را
سـلام از مـن رسـان آن گـه بـراى حضـرت بـاقـر

سؤ الاتـى کـه از وى کـرد دانـشـمـنـد نـصـرانى
جـوابـش را شـنـیـد از گـفـتـه هاى حـضـرت بـاقـر

مسلمان گشت راهب،ناگهان در مـحضـر آن شـه
مـنـوّر شـد دل او از ولاى حـضـرت بـاقـر

بـه رسـتـاخـیز گـر خواهى نجات از گرمى محشر
بـرو در سـایـه ظـلّ همـاى حـضـرت بـاقـر

جـلال و شـأن قـدر آن امـام پـاک بـازان را
نمى دانـد کـسى غـیـر از خـداى حـضـرت بـاقر

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


× 9 = نُه