اخلاق و فضائل

نظر امت نسبت به امام باقر (ع)

آمدن امام (ع) مقدمهای برای اقدام به وظایف دگرگون سازی امت بود. زیرا امت، او را فردی منحصر از فرزندان کسانی می
شناخت که جان خود را فدا کردند تا موج انحراف که نزدیک بود معالم اسلام را از میان ببرد متوقف گردد. پس، آنان از این رو
قربانی شدند تا مسلمانان بدانند که حکامی که به نام اسلام حکومت می کنند، از تطبیق اسلام با واقعیت آن به اندازهای دورند که
مفاهیم کتاب خدا و سنت رسول اکرم (ص) در یک طرف قرار دارد و آن حاکمان منحرف در طرف دیگر. وظیفه کشف سرپرست
حاکمان و واقعیت منحرف آنان و نشان دادن دوری آنان از اسلام از وظایف پیشوایان مرحله نخستین بود و از خلال مساعی و
فداکاری آنان، آن وظیفه انجام گرفت و آن مهم تحقق یافت. اینک امام باقر (ع) برآن شد تا آن معانی و مساعی را بارور گرداند و
برای مسلمانان آشکار سازد که چنان اموری که تحقق یافته است و آن قربانی ها و فداکاریهای بزرگ، مجرد اعمال دلخواه نبود که
عدهای برای پیروزی اسلام به آن برخاسته باشند و غیرت و حمیتی که نسبت به اسلام داشتهاند آنان را برانگیخته باشد. بلکه آن
فعالیتها، صورت منحصر فعالیتهایی است که با آن مواجه شدهاند تا بنیان تودهای آگاه را پی افکنند که به اسلام، ایمان صحیح و
آگاهانه داشته باشند. چنین تودهای را، معالم و منطق و شرایط مخصوصی است و باید دارای دیدی متمایز باشند که آن را در شئون
گوناگون حیات اسلامی به کار برند. در آن زمان شرایطی فراهم شد که کوششهای امام باقر (ع) به فزونی روی گذارد تا آنچه
نیاکان گذشته او (ع) آغاز کردند، بنیان گذارد و از دستاورد هایی که دراین میدان به آن صورت تحقق بخشیدند، فایده برد. پس،
خط تاریخی که با فداکاریها و کوششهای امامان مرحله نخستین تجسم یافته بود، برای امام باقر (ع) و نزد امت اسلام مکان و منزلتی
والا ایجاد کرد و ما این منزلت و مقام را از خلال مسلمات بسیار تاریخ می شناسیم. هشام که درآن زمان خلیفه بود وقتی به امام (ع)
اشاره می کند و می پرسد که این شخص کیست؟ به او می گویند او کسی است که مردم کوفه شیفته و مفتون اویند.
برگرفته از کتاب دانستنیهای باقر العلوم (ع)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


× 8 = شانزده