از دیدگاه شعرا, مولودی، مدایح و مراثی

نوحه شهادت امام باقر (ع) – غربت می باره از نگاش ، آروم نمی گیره چشاش

غربت می باره از نگاش ، آروم نمی گیره چشاش
از سوز و داغِ دلش

از هُرمِ اشک و ناله ها ، شد دشتِ سرخِ لاله ها
دوباره با غِ دلـش

هر چند که می سوزه تنش از شعله‌ی زهرِ جفا
اما دلش خونه به یادِ خاطرات کربلا

پیچیده تو هفت آسمون سوزِ صداش
خون می چکه از آسمون گریه هاش

واویلتا، واویلتا، واویلتا(۳)
*****

پاهاش شده پر آبله ، جای کبودِ سلسله
مونده به روی پرش

با خاطرات کاروان ، از طعنه های کوفیان
زخمی پلک ترش

پای برهنه رفته هر جا پا به پای قافله
یادش نمی ره کینه های زجر و شمر و حرمله

هم با سه ساله خورده سیلی از عدو
هم دیـده روی نیـزه ها رأسِ عمو

واویلتا، واویلتا، واویلتا(۳)
*****

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


− 4 = پنج